terça-feira, 9 de agosto de 2011

Pensando no Passado/Pensante pri l' Pasinteco

Em todo o tempo, explode uma lembrança

De tudo que vivemos no passado:

Seja a fase dos sonhos de criança,

Ou seja aquele jovem atormentado...

Que viveu sem gozar a onda mansa

Dos prazeres que via do outro lado,

E que,estendendo a mão, jamais alcança,

E queixa-se , então, contra o seu Fado.

Mas como o rio que enfrenta uma barreira,

Para atingir seu nobre objetivo,

E cai ruidoso de alta cachoeira...

Assim também a nossa vida encerra,

Num momento sublime e positivo

De tudo que passamos sobre a Terra!..

Pensante...

Ĉiutempe eksplodas memoraĵo,

Ĉu l’ ora fazo nome infanaĝo,

Ĉu tiun del´junulo –pasas tede´

Li kiu vivis longe en la kaĝo

De l´ devoj plenumendaj senrimede!...

Ekzemplo kaj model´ de bona saĝo,

Irante longan vojon nur piede...

Sed kiel susuranta la rivero,

Alfrontas já sentime barieron

Kaj ĵetas sin de l´ alta akvorondo´

Finiĝas tiel ankaŭ mia vivo

Momente de sublima pozitivo

Pro ĉio Jam vivita en ĉimondo!....

quinta-feira, 30 de junho de 2011

História de Amor/Amhistorio

Historia de Amor.

Quando numa festiva noite te encontrei,

Enquanto a doce lua bela e prateada;

Da janela do céu, furtiva e enamorada,

Dava-me o seu olhar como se eu fosse um rei

Foi a primeira vez, que então experimentei

O contacto sem igual de tuas mãos de Fada...

E percebi que era, em plena madrugada,

Um poeta romântico, um sonhador, nem sei..

E fui depositar aos pés da Virgem Santa,

Em cujo olhar eu vejo um brilho que me encanta,

A minha gratidão, por tudo que tu és....

E ela que é tão santa, e ela que é tão boa,

Num gesto que é tão seu,oh!... a Virgem nos perdoa,

E me conduz feliz, para beijar teus pés!

Original de Dokito (12/04/2008)

Amhistorio...

Kiam, en festa nokto, jen mi renkontis vin,

Dum la lundisko plena briladis sur la tero,

Arĝenta La lunlumo, belega kun fascin´,

De la ĉielfenestro, en nokto de somero.

Por La unua fojo, mi ekspertis en vero,

Senegalan kontakton el mano de Fein´,

Estis vi kiu premis min kontrau via sin,

Romantika Poeto en mondo de mistero.

Kaj jen ĉe La piedoj de l’ Sankta Virgulino,

Mi Iris kun fervoro kaj am’ dankegi ŝin,

Konfesis mian Amon antaŭ ŝia altaro...

Ĉar ŝi estas ja sankta, ĉar ŝi reale bonas,

La Sankta Virgulino NE sole min, pardonas!...

Sed montras perĉi gesto, pardoni la geparon!...

domingo, 9 de janeiro de 2011

Grandes Lições

Grandes Lições

Prouvera a Deus, que a vida nos instrua

grandes lições que o tempo não devora...

Viver o amor cantado à luz da lua,

sentir, no peito, o coração que chora!...

E se a tristeza invade em plena aurora,

quando a alvorada com vigor estúa...

e a passarada ensaia a voz canora,

-vemos, então, que a vida continúa.

Que a Natureza é fonte de esperança,

sentimos nela a vibração da Paz,

desde que em nós se opere uma mudança.

Graças à intervenção da Luz Divina,

o sofrimento é a bênção que nos traz

Grandes Lições que a vida nos ensina!...

Muritiba, 28/4/2010 Dokito

domingo, 1 de novembro de 2009

Serĉante Eldoradon.../Buscando o Eldorado...

Em Esperanto:
Pli unu Poemo kun traduko el Dokito:

Estas ega vaku´ enmia brusto,
devena de l´eraroj el pasinto…
Ne eblas al mi vivi en bongusto
ĉar plenas la pokalo el absinto!...

Abismo tre profunda sur terkrusto,
Ĝi manifestas sin tra labirinto
Kaj pro la vivo Mem kaj pro maljusto,
NE de l´estanta viv´ sed el estinto.

La nokto preterpasas kun misteroj,
montrante aliajn vivojn sur la tero,
Kaj kiam mi sklaviĝis AL pekado!...

Kaj tiel drone naĝas mi surmare,
kun la esper´ ekvidi suraltare,
mirindajn vidojn de la Eldorado!...
Muritiba,1/11/2009- Dokito

Buscando o Eldorado.../Serĉante Eldoradon...

Existe um vácuo enorme no meu peito,
Dos erros do pretérito oriundo...
Isto impede que eu viva satisfeito,
No meu peregrinar por este mundo.

Transforma- se num abismo tão profundo,
Manifestando sempre quando deito,
Que tenho ânsias de saltar do leito
E vagar como um simples vagabundo.

A noite vai passando e seus mistérios
Revelando-se os vícios deletérios,
Que me tornaram escravo no passado...

E como um náufrago nado inutilmente,
Na esperança que surjam à minha frente,
Paisagens deslumbrantes do Eldorado!...

segunda-feira, 12 de outubro de 2009

Vamos Além...]/Ni iru pluen!...

Vivamos sempre juntos,
até virar defuntos!...
Podemos ir além,
além da Vida, "Amém"!...
A Vida é coisa séria,
ouso dizer, porém,
ela não é só matéria,
é Espírito também!..

Ho, ni vivadu kune,
same kiel ĝisnune!
Ni povas iri pluen,
postmorte kaj senbrue!
la vivo grava afero,
jen ĝi - la granda vero,
Nenur Ter´sed Infinito,
La Patruj´ de l´Spirito!...


sexta-feira, 28 de agosto de 2009

La Naturo/A Natureza


Se ni flugadus alte sur la spaco
kaj kiel birdoj preskau super nuboj,
ho, ni kontemplus sur la tersurfaco,
la mil vojetojn kun graciaj kurboj...

Ĉe la Naturo ni renkontus pacon,
tre malproksime de la grandaj urboj,
kiel ni trovas de la de la viv´korlacon,
pro la bruego, luktoj kaj perturboj...

Mi volas vivi ĉe l´patrin´Naturo,
de l mond´izolita sur la turo,
for de l´disputoj, sangoverŝ´, milito...

Redonu, Patr´al viaj povraj filoj
la sanktan pacon, por ke dum jarmiloj,
lumigu nin la Sun´de l´Infinito!...

Portugallingve:

Se voássemos bem alto pelo espaço,
e, como pássaros, pelo céŭ azul,
veríamos com certeza, sem embaraço,
bela paisagem, que, de norte a aul,

se estenderia num sublime abraço,
cantando hosanas á Natura exul,
de lá veríamos dos caminhos o traço,
e dos jardins as rosas de Estambul...

Quero viver bem junto á Mãe Natura,
a vida campesina bela e pura,
distante das disputas e da guerra...

Trazei ó Pai, aos pobres filhos teus,
a santa paz e o amor do nosso Deus,
-Sol do Infinito que ilumina a Terra!...

Akvomelona Monto/Serra da Melancia

Akvomelona Monto, kruda, bela,
Starigita heroa monumento
al dioj, kiuj luktas kontraŭ vento,
poste sidantaj sur la pinto stela.

Akvomelona Monto, en momento,
kiam Poeto ploris en rivela,
situacio de la sort´ribela.
ĉar li naskiĝis tie, kun korsento...

En spiralo de lumoj kaj koloroj,
Jen tremetadis aro da gutetoj
elburĝonigis sin ridantaj floroj...

Terure fulmotondris ĉiu monto,
en ĉiu branĉo pepis la birdetoj,
ĝojo regis en tuta horizonto..

Serra da Melancia

Serra da Melancia, rústica e bela,
Erguida como um heróico monumento,
Aos deuses que espiavam na janela,
Com os pelos eriçados pelo vento.

Serra da Melancia, no momento
Em que um Poeta nascia junto dela,
Celebrava ruidosa o grande evento,
Com os raios e ribombos da procela...

Numa espiral de luzes e de cores,
Tremulavam gotículas de orvalho,
Desabrochando, então ridentes flores...

Reboavam trovões em cada serra,
E os pássaros cantavam em cada galho´
A alegria reinava em toda a terra!....

segunda-feira, 24 de agosto de 2009

Pasanta Tempo/O Tempo passa


La tempo pasas…l` aĝo nun alvenas…
Mi tiam sentas min ne plu infano!...
Senkora maljuneco min malbenas,
Kaj mi ne povas sekvi laŭ La plano!...

Kaj sian lancon Morto Jam ĝin tenas
Por atingi l´ oldulon kun malsano.
Kiel pruvo de Amo, mi komprenas:
Por danci ŝi min prenas per La mano!...

El La monto de l´ vivo, en descendo,
Kun forta resopiro el La koro
Sem sambo, kaj sem danço kaj sem plendo...

Kio ekestos poste ? ĉu alsendo
De nova matenruĝ´el roz´ kaj oro,
Aŭ La tenebra nokto laŭ legendo?

O tempo passa...a idade vai chegando...
eu sinto, então, que não sou mais criança...
que a velhice impiedosa avança,
não posso prosseguir num fogo brando...

E a morte já prepara a sua lança
Para alcançar o velho caducando,
E fico como um louco: estou amando,
Pois Telma me acompanha nessa dança...

A ladeira da vida já descamba...
A contagem regressiva então, começa,
E fico sem poder entrar no samba...

O que virá depois? Não sei ainda!...
Se escuridão da noite negra e espessa,
Ou o rosicler de nova aurora linda!

sábado, 22 de agosto de 2009

Estu Bonvena al Blua Palaceto!...

Estu Bonvena al nia nova blogo "Blua Palaceto"!...
Tiu Nomo estis sugestita de nia poemo titolita "En Blua Palaceto"
/No Palacete Azul, en Portugala Lingvo. Ĝi estas destinita al la registrado
de miaj originalaj preferataj poemoj el la tri Blogoj kiujn mi jam posedas kaj
tradukoj plej ŝatataj, novaj aŭ antikvaj. Ankaŭ mi penos ilustri ilin kiel eble
plej adekvate. Mi intencas peti al miaj geamikoj komentojn pri tiuj poemoj,
konsiderante ke kelkaj el ili sukcesis favoran taksadon kiel tiun de rusa
recenzisto -Valentin Melnikov: "bonegas la sonetoj de Manoel Borges dos Santos" en sia
recenzo al la Antologio Brazila Parnaso, kompilita de nia memorinda Samideano Sylla Chaves kaj Neide Barros Rego.
Ni vidu, do, la du poemojn (Portugallingva kaj Esperanta):




En Blua Palaceto/No Palacete Azul...

el la Blogo Dokita Poezio, organizita de Adonis Saliba

En blua palaceto de miaj kantoĉenoj,
Estas softaj susuroj de sonĝoj kaj sopiroj...
Subtila bonodoro de rozoj kaj verbenoj,
Pro dolora plezuro de ĝu´ kaj en deliroj...

Se tondras la tempesto, je ĝemoj kaj ĉagrenoj,
Kaj terura ventego per siaj svenaj giroj,
Mi daŭras tre trankvila, ne perdas la serenon,
Ili similas brizon en iroj kaj reiroj!...

La blua palaceto, staranta en ĉi placo,
Ne timas la tempeston, la venton pro minaco,
Sed azilon oferas kaj pacon al la koro...

Kaj dum ekstere ventoj, kvazaŭ bru` de kanono,
Moviĝas kaj vibrigas la koron de la ŝtono,
En blua palaceto, mi kantas kun sonoro!...

Portugallingve:
No palacete azul das minhas cantilenas,
Há um sussurro suave de suspiro e sonho,
Há um perfume sutil de rosas e verbenas,
Por um cantar dolente e num sofrer risonho!...

Se ruge o vendaval mais tétrico e medonho,
E a tempestade atroz aumenta as minhas penas,
No palacete azul, do alto em que me ponho,
Eu sinto o perpassar de brisas tão serenas...

E o palacete azul, erguido nesta praça,
Não teme a tempestade, e o vento que ameaça,
Mas me oferece abrigo e paz ao coração...

E enquanto lá por fora a tempestade medra,
Eo vento faz vibrar o coração da pedra,
No palacete azul - eu canto uma canção!...

Dokito/Muritiba/30/08/2005